1 Dial. 1-5, chapter summaries in Ly

Incipit liber primus qui querit ad quos spectat scilicet sive ad theologos sive ad canonistas principaliter diffinire que asserciones catholice et que heretice sive qui heretici seu catholici sint censendi.

Capitulum i in quo proponitur questio, ad quam respondetur sub distinccione huius termini ‘diffinire’. Et probatur quod hoc principaliter spectat ad canonistas tribus racionibus ad quas respondetur capitulo tercio.

Capitulum ii ubi probatur per octo raciones quod ad solos theologos spectat talis diffinicio per modum doctrine.

Capitulum iii in quo respondetur ad racionem primam in primo capitulo factam primo contra canonistas.

Capitulum iiii in quo respondetur ad secundam recionem capitulo primo factam.

Capitulum v in quo respondetur ad terciam racionem factam capitulo primo.

Capitulum vi invehit contra canonistas ostendens quid pertineat ad eos.

Capitulum vii in quo movetur dubitacio ad quos principalius et profundius spectat habere intellectum eorum que in decretis contenentur et arguitur quod ad canonistas.

Capitulum viii in quo recitatur opinio canonistarum asserencium quod ad eos spectat de hiis que in libris eorum continentur maiorem habere memoriam et presertim de positivis.

Capitulum viiii in quo primo obiicitur contra quoddam dictum capitulo precedenti quod eciam postea probatur racionibus et exemplo scilicet quod ad theologos profundius spectat cognoscere que in canonibus continentur.

Capitulum x in quo respondetur ad racionem factam in principio capituli noni.

Capitulum xi in quo pertractatur an ad theologos vel canonistas spectet inter hereticos et orthodoxos discernere et recitantur due opiniones contrarie.

Capitulum xii in quo recitatur opinio canonistarum tenencium quod ad ipsos spectat iudicare quis pertinax sit censendus et hoc probatur tribus racionibus que solvuntur capitulo xiiii.

Capitulum xiii in quo pertractatur opinio theologorum scilicet quod ad theologos spectat principaliter huiusmodi discernere.

Capitulum xiiii in quo ponuntur responsiones ad raciones canonistarum in capitulo xii.

Capitulum xv in quo summarie quasi recapitulando narratur ea que spectant ad canonistas in materia qua agitur de discussione pravitatis heretice.

Book ii

Incipit liber secundus qui docet que assertiones sint cathlice vel heretice iudicande.

Capitulum i in quo primum proponitur questio que veritates sint cahtolice censende. Ad quam respondetur secundum unam opinione dicentem: quo ille sole veritates sunt catholice et de necessitate salutis tenendum que in canone biblie explicet vel implicte continentur sub propria forma: aut ex contentis consequentia formali et necessaria sequuntur.

Capitulum ii in quo ponitur opinio precedenti contraria distinguens diversas veritates: sed magis et minus ad fidem catholicam pertinents: que etiam capitulo sequenti probatur.

Capitulum iii in quo probatur opinio positat capitulo precedenti auctoritatibus et quinque rationibus.

Capitulum iv in quo recitantur due opiniones quibus secundum assertionibus fit assentiendum et qui libri seu sanctorum opuscula sint tamquam catholica habenda de quibus ponuntur due conclusiones que etiam probantur.

Capitulum v in quo recitantur quinque genera veritatum quibus non licet Christiaum aliqualiter diffentire..

Capitulum vi in quo ponitur descriptio heresis contra quam etiam obijcitur capitulo sequenti..

Capitulum vii in quo obijicitur contra diffinitionem datam de heresi ad quam respondetur capitulo sequenti.

Capitulum viii in quo dupliciter respondetur ad obiectionem factam capitulo precedenti..

Capitulum viiii in quo iterum ibijicitur contra descriptionem heresis ex dicto hieronymi..

Capitulum x in quo respondetur ad dictum hieronymi ubi etitam ostenditur quod non omnis electio doctrine false et ecclesie catholice contrarie debet heresis reputari. Et quoad asserionte infidelium non sunt hereses..

Capitulum xi in quo inquiritur utrum omnes assertiones que quolibet sacre scripture adversantur sint inter hereses computande et respondetur secundum unam opinionem que etiam probatur duabus rationibus ad quas respondetur cap xiii.

Capitulum xii in quo ponitur opinio contraria opinioni precedenti que probatu quatuor rationibus ubi ostendid quod veritates fidei sunt immutabiles et immutaliter catholice..

Capitulum xiii in quo ponuntur solutiones rationum capitulo undecimo adductarum..

Capitulum xiiii in quo invehitur contra canonistas asserntes quod papa possit facere novum articulum ubi etiam distinguitur de duplici acceptione articuli.

Capitulum xv in quo movetur dubitato utrum heresis sit species specialissima an alias adhuc sub se habeat species ad quam respondetur sub distinctione conformiter ad opiniones supra recitatas de veritatibus.

Capitulum xvi in quo ostenditur quod preter hereses predictas sunt quidam errores mortiferi et heresim sapientes qui tamen stricte non dedent hereses appellari..

Capitulum xvii in quo inquiritur utrum omnis heresis sit per ecclesiam condemnata. Ad quam respondetur secundum unam opinionem dicentem quo sic. Eticam ubi ponuntur quattuor modi heresum explicite damnatarum. Et ibidem tractatur etiam de heresipbus damnatis implicite..

Capitulum xviii in quo notatur utilitas distinctionis capituli premissi inquisitoribus heretice pravitatis quos scilicit hereses tenentes possunt condemnare.

Capitulum xix in quo fiunt tres instantie contra dicat in capitulo precedenti de heresum condemnatione. Ubi etiam tractatur de articulis condemnatis parisius ad quas respondetur capitulo xxi, xii et xxiii.

Capitulum xx in quo inquiritur de sententia excommunicationis lata a condemnantibus huiusmodi articulos utrum liget tenentes huiusmodi articulos..

Capitulum xxi in quo respondetur ad primam instantiam de universitate parisiensi factam supra capitulo decimonono huius.

Capitulum xxii in quo respondetur ad instantiam secundam supra capitulo xix factam..

Capitulum xxiii in quo respondetur ad instantiam tertiam supra capitulo xix factam..

Capitulum xxiiii ubi inquiritur si quis inferioor papa possit licite quamcumque aseriontem non damnatam explicite tanquam hereticam exommunicare vel damnare ubi specialiter assignature causam de opinione thome quare fuerit condemnata..

Capitulum xxv Notat quo fundamento debeat innit papa vel conclium generale danmnando aliquam assertioncem explicite prius non damnatam qanquam hereticam et pununtur tres modi dicendi circa illud..

Capitulum xxvi querit de illa modificatione scilicit damnamus si necessario requiatur ad hoc ut ponatur explicite quatenus catholici talem assertionem habeant reprobare ut hereticam..

Capitulum xxvii in quo agitur de opinionibus theologorum inter se diversa sententium in his etiam que sunt fidei et utrum hoc eis liceat et papa licite illos taliter opiniari sinat et ibib ponuntur due opiniones circa predicta..

Capitulum xxviii ponit excusationem summorum pontificum in sacris litteris minus peritorum..

Capitulum xxix ubit inquiritur si pontifex minus peritus in lietteris sacris consilio tamne peritarum aliquam assertionem tanquam hereticam valeat condemnare et ponuntur due opiniones..

Capitulum xxx declarat quod papa condemnando aliquam assertionem tanquam hereticam non debeat inniti sapientie vel scientie hominum sed tantum auctoritati divine vel miraculo manifesto..

Capitulum xxxi inquirit an liceat papae alios errores quam hereses condemnare et huiusmodi errores distinguuntur ibidem in tres differentias..

Capitulum xxxii in quo queritur an liceat alicui inferiori papa predictos errores condemnare et circa hoc ponuntur sententie contrarie..

Book iii

Incipit liber tertius prime partis qui sunt catholici et qui heretici pretractans.

Capitulum i in quo primum proponitur quomodo scilicet quis debeat catholicus reputari et ibidem declaratur quid sit credere implicite..

Capitulum ii ponit distincitiones huius nominis hereticus et ponuntur quinque..

Capitulum iii querit quis sit hereticus secundum illam significationem qua hereticus propter errorem in fide dicitur excommunicatus..

Capitulum iiii in quo obijcitur contra dicta in precedenti capitulo de seriose baptizato extra formam ecclesie et ibidem declaratur quomodo vario modo aliqui dicuntur extra ecclesiam.

Capitulum v in quo obijcitur contra ultimum particulam diffinitionis heretici scilicite pertinaciter arguendo quod a d hoc quod aliquis sit hereticus sufficit quod sit dubius vel errans in fide et hoc pluribus auctoritatibus ad quas respondetur responsione generali capitulo nono capitulo vero x specialiter ad singulas..

Capitulum vi ostendid auctoritate augustini quod ad hoc quod aliquis sit hereticus requiritur quod sit pertinax. Ubi etiam ponuntur quattuor conditiones quarum una ad minus vel omnes simul requiruntur ad hoc quod quis hereticus sit censendus..

Capitulum vii probat idem quod sextum alia auctoritate Augustini.

Capitulum viii probat idem quattuor rationibus..

Capitulum viiii in quo respondetur responsione generali ad auctoritates inductas supra capitulo quinto huius et principaliter ad primam distinguendo sex genera hereticorum.

Cap. x singuils respondet auctoritatibus in speciali..

Capitulum xi ponit tres instantias alias contra diffinitionem heretici supra ca iii huius datem que etiam solvuntur..

Book iiii

Incipit quartus liber eiusdem prime partis docens qualiter de pertinacia pravitatis heretics quis debeat convinci..

Capitulum i in quo queritur et ponitur diffinitio pertinacis secundum unam opinionem..

Capitulum ii in quo queritur quomodo valeat quis de pertincia convinci et distinguitur de pertinacia interiori et exteriori de pertinacia interiori tractatur capitulo tertio et quarto de exteriori incipita tractare capitulo quinto.

Capitulum iii in quo obijctur contra dicta in capitulo precedenti arguendo quod nullus sit pertinax vel hereticus nisi scienter ubi etiam distinguitur de nescienter heretico.

Capitulum iiii in quo ponitur responsio ad probata capitulo precedenti et ibi notatus distinctio de fide implicita.

Capitulum v in quo tractatur de pertinacia exteriori secundum quam quis potest convinci in iudicio exteriori ponendo primum modum de eo qui abiurat facto vel verbo fidem christianam.

Capitulum vi in quo ponitur secundus modus quo quis potest de pertinaci convinci scilicet de eo qui negat aliquam partem veteris aut novi testamenti.

Capitulum vii movet dubitationem incidentem circa secundum modum precedenti capitulo positum ad quam etiam respondetur ubi eticam notatur distinctio de impenitente et incorrigibili.

Capitulum viii ponit tertium modum pertincie de eo qui credit seu asserit totam ecclesiam errare et ponuntur due contrarie opiniones que probantur capitulo sequenti immediate..

Capitulum viiii ponit duas opiniones sibiinvicem contrarias in precedenti capitulo recitatas et pro illis arguit.

Capitulum x ponit quartum modum pertinacie de eo qui assertionem catholicam apud eos cum quibus moratur divulgatam compos qui de rationis illam negat aut oppositam asserit et quod talis sit pertinax probatur tribus rationibus..

Capitulum xi arguit contra modum quartum pertinacie precedeti ca. Assignatum excusando papam Io xxii.

Capitulum xii in quo ponitur quintus modus pertinacie de eo in quo presumitur quod neget aliquod contentum in sacra scriptura quod scit ibib contineri ubi etiam notatur quod violenta presumptio sufficit ad sententicam diffinitivam.

Capitulum xiii ponit duos alios modos pertinacie de eo scilicet qui scienter negat doctrinam sanctorum et de eo qui legitme correptus suum errorem revocare negligit..

Capitulum xiiii in quo tractatur specialiter de eo qui correptus a suo prelato de errore an teneatur illum immediate revocare quamquam sibi non fuerit patenter ostensum quod suus error contradicat catholice veritati. Et respondetur quod non secundum unam opinionem et probatur duabus rationibus.

Capitulum xv in quo ponuntur tres alie rationes probantes eandem positionem c. Xiiii assignatam.

Capitulum xvi in quo ponitur opinio contraria seu arguitur contra dictum opinionis c xiiii positam et hoc tribus rationibus ad quas respondetur c xviii huius..

Capitulum xvii probat duabus rationibus quod tenens heresim damnatam explicite non sit statim inter hereticos computandus.

Capitulum xviii in quo ponuntur responsiones ad rationes in contrarium opinionis capitulo xiiii huius superius posite factas c xvi.

Capitulum xix in quo investigatur de propositione seu assertione duos sensus habent unum hereticum et alium catholicum utrum tenens eam in sensu damnato seu heretico nesciens tamen ipsam esse damnatam sit hereticus censendus et respondetur sub distinctione.

Capitulum xx querit de simplici correctione non quidem legitima qua quis ammonetur a papa quatinus asseriontem quam quis nescienter prefert teneatur corrrigere..

Capitulum xxi in quo consequenter agitur de correptione qua quis a socio sive a quocunque sibi non superione utrum suum errorem teneatur deponere et respondetur quod sic si secundum correptio fuerit legitima et hoc probatur tribus rationibus..

Capitiulum xxii in quo ponitur septimus modus pertinacie eius scilicet qui per potestatem suam donis minis seu quovis alio modo alios cogit seu allicit ad suum errorem defendendum.

Capitulum xxiii in quo tractatur xiii modus pertinacie scilicet eius que alium veritatem catholicam vi aut metu abiurare cogit ubi etiam probatur quod talis per ignorantiam nequaquam excusari potest et probatur unica ratione.

Capitulum xxiiii ponit viiii modum pertinacie de eo qui assertionem hereticam tanquam catholicam se iurat servaturum et quod neque talis per ignoratnitam excusatur et probatur duabus rationibus.

Capitulum xxv in quo ponitur decimus modus pertinacie eius scilicet qui veritatem catholicam defendentes impedit aut molestat et probatur tribus rationibus ubi eitam notatur quod no est minor confirmatio catholice veritatis per scripturam sacram quam per miraculum.

Capitulum xxvi in quo ponitur xi modus pertinacie scilicet eius qui errat nolens tamen se submittere correctioni eius seu eorum quorum interest corrigere errantes ubi eticam notatur de papa qui concilium impedit ne forte eius assertio condemnetur.

Capitulum xxvii in quo ponitur modus xii pertinacie eius scilicet qui de suo errore reprehenditur a peritis et nihilominus de veritate renuit informari et de eius doctrina scandalizatur fides et probatur iiii rationibus..

Capitulum xxviii ponit tres alios modos pertinacie.

Capitulum xxix ponit xvi modum specialiter de papa convincendo de pertinacia si scilicet errorem contra fidem solenniter asserendo tanquam catholicum illum precipit a christianis teneri et probatur quinque rationibus..

Capitulum xxx in quo ponitur xvii modus de papa specialiter si quis eius tali diffinitioni consentit aliquo modo et ibidem ponitur modus xviii de episcopis etiam taliter diffinientibus tali assertioni esse assertiendum.

Capitulum xxxi ponit xix modum scilicet eius qui potestatem habens heretice pravitati non resistit qui magis fautores quam heretici sunt censendi.

Book v

Incipit liber quintus eiusdem partis docens qui possunt pravitate heretica maculari.

Capitulum i querit utrum papa canonice electus hereticari possit quod sic primo auctoritatibus deinde exemplis ostendit et hoc capitulo secundo.

Capitulum ii in quo probatur quod papa canonice electus hereticare potest cap ii.

Capitulum iii in quo eadem conclusio scilicet quod papa canonice electus potest manens papa errare a fide et hereticari hoc probatur xv racionibus.

Capitulum iiii in quo ponitur opinio que in contrarium arguit probando quod papa canonice electus non potest manens papa errare a fide et hereticari et hoc probatur octo racionibus ad quas respondetur capitulo sequenti.

Capitulum v in quo ponuntur responsiones ad precedentes quarti capituli raciones.

Capitulum vi ubi proponitur secunda questio huius libri scilicet utrum collegium cardinalium possit heretica pravitate maculari quod non decem racionibus hic probatur ad quas respondetur ca viii huius.

Capitulum vii in quo secundum opinionem aliorum ad appositum arguitur decem rationibus probando quod collegium cardinalium possit heretica pravitate fedari ad quas respondetur c xi huius.

Capitulum viii solvit raciones sexti capituli tenende quod collegium cardinalium possit errare ubi nota quod ecclesia romana et sedes apostolica multipliciter sumuntur.

Capitulum viiii solvit raciones septimi capituli defendendo pro prima opinione quod collegium cardinalium hereticari non potest.

Capitulum x in quo ponitur alia questio incidens ex precedentis tractacione utrum scilicet papa cum collegio cardinalium simul possit heretica pravitate maculari et circa hanc ponuntur due opiniones.

Capitulum xi in quo ponitur tercia questio principalis huius utrum ecclesia romana seu sedes apostolica valeat heretica infici pravitate et circa hoc sunt iiii principales asserciones sed tercia subdividitur in duas.

Capitulum xii in quo probatur quod universalis ecclesia potest romana ecclesia appellari duabus racionibus.

Capitulum xiii in quo probatur quod ecclesia romana ut distinguitur a tota congregacione fidelium non potest contra fidem errare et hoc octo racionibus et quibusdam auctoritatibus ad quas respondetur infra c xiiii.

Capitulum xiiii in quo ponitur quedam alia questio incidens ex precedenti tercia questione principali a quo scilicet romana ecclesia super omnes alias obtinuit principatum de qua quinque asserciones seu conclusiones ponit que ivuant precedentis capituli assercionem et que probantur sigillatim in capitulis sequentibus.

Capitulum xv in quo ponitur et probatur prima conclusio scilicet quod beatus petrus non habuit super alios apostolos ex ordinacione christi principatum tribus racionibus et aliquibus auctoritatibus ad oppositum huius ponitur opinio contraria capitulo xvi immediate sequenti.

Capitulum xvii in quo pro secunda tercia et quarta assercionibus predictis arguitur et precipue pro quarta.

Capitulum xviii in quo arguitur pro quinta et sexta assercionibus.

Capitulum xix ubi ponitur contraria super principatu romane ecclesie asercio sive opinio scilicet quod romana ecclesia non accepit a constantino imperatore super alias ecclesias principatum sed hanc habuit a conciliis generalibus.

Capitulum xx ubi deducitur auctoritatibus quod ecclesia romana super alias ecclesias habuit principatum immediate a christo per evangelium et ante ascensionem.

Capitulum xxi in quo probatur quod ecclesia romana super omnes alias ecclesias habuit principatum immediate a petro se transferente in ecclesiam romanam quo probato deducuntur correlarie tres conclusiones ubi postea notatur si iam possit transferre sedem a roma ad aliam civitatem ubi respondetur secundum opinionem quorundam cuius oppositum dicit quod sic opinion secunda.

Capitulum xxii in quo revertitur ad precedentis tercie questionis principalis decisionem ponendo probandoque contrariam priori assercionem scilicet quod romana ecclesia que est a totali congregacione fidelium distincta potest contra fidem errare et hoc quidem probat hic unica tantum racione.

Capitulum xxiii in quo precedentis capituli assercionem aliis novem difficilibus racionibus probat, scilicet quod romana ecclesia specialiter parcialiterve sumpta potest contra fidem errare.

Capitulum xxiv in quo respondetur ad raciones xiii capituli probantes quod ecclesia romana parcialiter sumpta contra fidem errare non potest.

Capitulum xxv in quo ponitur quarta questio principalis scilicet utrum generale concilium ecclesie in hereticam pravitatem labi possit quod sic quinque racionibus hec arguitur et c sequenti quattuor exemplis.

Capitulum xxvi in quo probatur eadem conclusio scilicet quod general concilium errare potest contra fidem quattuor exemplis ostenditur.

Capitulum xxvii ubi ad oppositam assercionem scilicet quod generale concilium non potest contra fidem errare arguitur septem racionibus ad quas respondetur capitulo sequenti.

Capitulum xxviii in quo ad rationes precedentis capituli probantis quod generale concilium errare non potest contra fidem respondent tenentes contrarium..

Capitulum xxix ubi ad tractationem quinte assertionis superius primo capitulo huius libri allegare acceditur super qua formari potest quinta questio principalis hec scilicet utrum tota multitudo fidelium hereticari possit. Pro cuius decisione prius hanc questionem tractat. Utrum totus clerus possit heretica falsitate irretiri pro que ponitur talis conclusio. Quod tota multitudo clericorum potest contra fidem catholicam errare. Et per consequens totus clerus non est illa ecclesia que contra fidem erraare non portest quod probat decem rationibus..

Capitulum xxx ponitur opinionem contrariam scilicet quod totus clerus contra fidem errare non potest ubi eciam ponitur hec conclusio scilicet quod soli clerici sunt ecclesia que probatur septem racionibus ad quas respondetur capitulo sequenti.

Capitulum xxxi in quo respondetur ad precedentis capituli raciones probantes quod totus clerus sit ecclesia que contra fidem errare non potest.

Capitulum xxxii in quo probatur tribus racionibus quod tota mulitudo virorum tam clericorum quam laicorum -potest contra fidem errare et fides catholica in mulieribus conservari.

Capitulum xxxiii in quo ad oppositum arguitur duabus racionibus quod tota multitudo virorum et clericorum et laicorum contra fidem errare non possit.

Capitulum xxxiiii ubi respondetur ad duas precedentes raciones quibus probatur quod non tota multitudo virorum contra fidem errare potest.

Capitulum xxxv ubi probatur quinque racionibus quod tota multitudo fidelium usum racionis habencium potest contra fidem errare.